«Ακυρώνονται αιμοδοσίες στο ΠΑΓΝΗ λόγω υποστελέχωσης».

Το Σωματείο Εργαζομένων ΠΑΓΝΗ, υπογραμμίζει ότι η κατάσταση αυτή θέτει σε σοβαρό κίνδυνο τη διαθεσιμότητα αίματος για χρόνιους ασθενείς, χειρουργεία και επείγοντα περιστατικά, ενώ υπονομεύει μια πολυετή προσπάθεια αύξησης της εθελοντικής προσφοράς.

Μιλώντας στο Ράδιο 98.4 ο Δημήτρης Βρύσαλης , πρόεδρος του Σωματείου αναφέρει: Μείωση των αιμοδοσιών σημαίνει ότι μακροπρόθεσμα πιθανόν δεν θα καλύπτονται τακτικές μεταγγίσεις χρονίως πασχόντων, χειρουργεία, επείγουσες μεταγγίσεις περιστατικών με σοβαρή αναιμία ή αιμορραγία και τραυματιών (το νοσοκομείο μας μάλιστα αποτελεί κέντρο υποδοχής τραύματος). Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει τέτοιο πρόβλημα, αλλά μακροπρόθεσμα δεν μπορεί κάποιος να το εγγυηθεί.

Η αιμοδοσία του ΠΑΓΝΗ εξυπηρετεί χιλιάδες ασθενείς από όλη την Κρήτη, καλύπτει τις ανάγκες άλλων νοσοκομείων πανελλαδικά και διαθέτει κινητή μονάδα αιμοδοσίας. Η άψογη συνεργασία του προσωπικού με τους εθελοντές αιμοδότες και αιμοπεταλιοδότες έχει οδηγήσει σε σημαντική αύξηση της δωρεάς αίματος και αιμοπεταλίων την τελευταία δεκαετία.

Ωστόσο, το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό του τμήματος αιμοδοσίας δεν επαρκεί και δίνει μάχη καθημερινά. Τώρα συνολικά στο τμήμα υπηρετούν 10 νοσηλευτές, 1 βοηθός νοσηλευτή, 1 επισκέπτης υγείας και 2 τεχνολόγοι. Το πρωί το τμήμα καλύπτεται από έξι νοσηλευτές, ενώ κανονικά έπρεπε να είναι επτά, το απόγευμα καλύπτουν δύο αντί για τρεις, τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες (το απόγευμα) ένας αντί για δύο. Στις εξωτερικές αιμοληψίες πολλές φορές είναι ένας επισκέπτης υγείας μόνος του για 40-50 αιμοληψίες, ενώ θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον δύο. Το τμήμα υπολείπεται κατά τέσσερις έως έξι τεχνολόγους ιατρικών εργαστηρίων, δύο επισκέπτες υγείας και τρεις νοσηλευτές.

Την ώρα όπου ο κόσμος απαντά με αλληλεγγύη στον συνάνθρωπο και δωρίζει ένα αγαθό που σώζει ανθρώπινες ζωές, την ώρα που η Ελληνική Ομοσπονδία Θαλασσαιμίας κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για τη δραματική ανεπάρκεια σε αποθέματα αίματος, ακυρώνονται εθελοντικές αιμοδοσίες (ή οργανώνονται σποραδικά πανελλαδικά), επειδή το υπουργείο υγείας αφήνει υποχρηματοδοτούμενα και υποστελεχωμένα τα κέντρα αιμοδοσίας. Εξάλλου, αποτελεί πολιτική επιλογή να δίνονται χρήματα από το κράτος για τους πολεμικούς εξοπλισμούς και όχι για τη υγεία. Το αποτέλεσμα είναι η Ελλάδα να καλύπτει μεγάλο μέρος των αναγκών για μετάγγιση ασθενών με μεσογειακή αναιμία μέσω εισαγωγών μονάδων αίματος. Και ενώ η κυβέρνηση δεν ενισχύει τις δημόσιες μονάδες αιμοδοσίας, ετοιμάζει -κατ’ εντολή των φαρμακοβιομηχάνων- νέο πλαίσιο-νομοσχέδιο, που θα επιτρέπει τη δημιουργία ιδιωτικών κέντρων συλλογής πλάσματος, βαθαίνοντας την εμπορευματοποίηση του κοινωνικού αγαθού του αίματος.