Βασ. Κοκοτσάκης : ” Δεν αποχωρούμε από την υπόθεση των Τεμπών, απλά ολοκληρώσαμε την βασική μας έρευνα”

Ο Βασίλης Κοκοτσάκης, επικεφαλής τεχνικής ομάδας συμβούλων , συγγενών θυμάτων των Τεμπών, μιλώντας στον 98.4 εξήγησε τη λογική κάτω από την οποία ο ίδιος και οι συνεργάτες του Μανώλης Παπαδάκης, Φεντερίκο Καράσκο και Μάρκος Χρυσός, με επιστολή τους γνωστοποίησαν την ολοκλήρωση της βασικής τους ερευνητικής εμπλοκής στην υπόθεση. Όπως είπε, δεν ολοκληρώσαμε  επειδή αλλάξαμε επιστημονική θέση ούτε γιατί  κουραστήκαμε ή απογοητευτήκαμε. Ολοκληρώθηκε ο βασικός ερευνητικός μας κύκλος. Παραδώσαμε 17 τεχνικές εκθέσεις, περισσότερες από 2.000 σελίδες, και όλο αυτό το υλικό βρίσκεται στη δικογραφία. Αυτό που διαπιστώνουμε είναι ότι το επιστημονικό αντικείμενο που ερευνήσαμε δεν αποτελεί στην παρούσα δικονομική διαμόρφωση αυτοτελές αντικείμενο της ποινικής κρίσης.

Επί τρία και πλέον χρόνια κάναμε αυτό που ξέρουμε να κάνουμε: επιστημονική διερεύνηση. Δεν αφήσαμε ένα κενό. Παραδώσαμε τη δουλειά μας. Η τελευταία έκθεση ολοκληρώθηκε τον Αύγουστο. Επομένως, ο βασικός ερευνητικός κύκλος έκλεισε.

Αυτό που αλλάζει τώρα είναι η δικονομική θέση μας. Οι εκθέσεις υπάρχουν, τα ευρήματα υπάρχουν, τα συμπεράσματα υπάρχουν. Εκείνο που δεν υπάρχει είναι το αντίστοιχο διαδικαστικό πεδίο ώστε το συγκεκριμένο επιστημονικό αντικείμενο να εξεταστεί και να αντιπαρατεθεί ουσιαστικά μέσα στην κύρια δίκη. Άρα δεν είναι αποχώρηση από την υπόθεση. Είναι ολοκλήρωση μιας συγκεκριμένης θεσμικής φάσης.

Πολύ απλά: εμείς ερευνήσαμε την προέλευση, τον μηχανισμό και την εξέλιξη της πυρόσφαιρας και της πυρκαγιάς και τη σχέση τους με τους θανάτους. Οι εκθέσεις μας υπάρχουν στη δικογραφία. Όμως η συγκεκριμένη δίκη έχει συγκεκριμένο κατηγορητήριο και συγκεκριμένο αντικείμενο κρίσης. Δεν υπάρχει αυτοτελής κατηγορία που να αντιστοιχεί στο σύνολο αυτού του επιστημονικού αντικειμένου. Άρα δεν υπάρχει και το αντίστοιχο πεδίο για ουσιαστική επιστημονική αντιπαράθεση.

Δεν λέμε ότι το δικαστήριο δεν μπορεί να αναφερθεί στη φωτιά. Αυτό θα ήταν λάθος. Λέμε κάτι πολύ πιο συγκεκριμένο.

Η ομάδα μας ερεύνησε έναν ολόκληρο μηχανισμό: την προέλευση της πυρόσφαιρας, τον τρόπο δημιουργίας και εξέλιξής της, την επακόλουθη πυρκαγιά και τη σχέση της με τους θανάτους που εμείς τεκμηριώνουμε ως συνδεόμενους με αυτήν.

Για να εξεταστεί όμως ένα τέτοιο επιστημονικό αντικείμενο σε βάθος μέσα σε μια ποινική δίκη, πρέπει να υπάρχει το αντίστοιχο δικονομικό αντικείμενο και η δυνατότητα ουσιαστικής εξέτασης και αντιπαράθεσης. Αυτό ακριβώς λέμε ότι σήμερα δεν υπάρχει στον βαθμό που θα απαιτούσε η δική μας επιστημονική εργασία. Όπως τονίζει ο Βασίλης Κοκοτσάκης, σε μια άκρως αποκαλυπτική συνέντευξη του,  ” δεν μελετήσαμε τη φωτιά ως ένα άσχετο περιστατικό μετά τη σύγκρουση. Μελετήσαμε τον μηχανισμό της και τις επιπτώσεις της στους ανθρώπους. Επομένως η φωτιά, ο μηχανισμός της και οι θάνατοι που συνδέονται με αυτήν αποτελούν για εμάς ένα ενιαίο επιστημονικό αντικείμενο. Για εμάς η αλληλουχία είναι συγκεκριμένη: σύγκρουση, δημιουργία της πυρόσφαιρας, εξέλιξη της πυρκαγιάς, συνθήκες που δημιουργήθηκαν μέσα και γύρω από τα βαγόνια και επιπτώσεις στους ανθρώπους.

Δεν λέμε ότι κάθε θάνατος των Τεμπών έχει την ίδια αιτία. Αυτό θα ήταν επιστημονικά απαράδεκτο. Λέμε ότι η δική μας εργασία αφορούσε ειδικά τους θανάτους που συνδέονται με την πυρκαγιά και διερεύνησε τον μηχανισμό αυτής της σύνδεσης. Γι’ αυτό θεωρούμε ότι δεν μπορείς να απομονώσεις επιστημονικά τη φωτιά από τις συνέπειές της.. Η δίκη εξετάζει τα πραγματικά περιστατικά και τις ευθύνες που περιλαμβάνονται στο κατηγορητήριο. Αυτό που λέμε είναι ότι η αυτοτελής επιστημονική διερεύνηση του μηχανισμού της πυρόσφαιρας και της πυρκαγιάς, όπως την ερευνήσαμε εμείς, δεν αποτελεί αυτοτελές αντικείμενο της ποινικής κρίσης με αντίστοιχη κατηγορία. Αυτή είναι μια πολύ διαφορετική και πολύ πιο συγκεκριμένη θέση “.  Η δήλωση ολοκλήρωσης της βασικής ερευνητικής δουλειάς τους, υποστηρίζει ο κ. Κοκοτσάκης, ” αφορά  εκείνους που, σε διαφορετικές χρονικές στιγμές και με διαφορετικούς ρόλους, θεώρησαν χρήσιμη την επιστημονική μας δουλειά όταν αυτή έπρεπε να βγει προς την κοινωνία, να συζητηθεί και να επηρεάσει τον δημόσιο διάλογο, αλλά σήμερα, που το ίδιο επιστημονικό έργο θα μπορούσε να αποκτήσει ουσιαστικό δικονομικό ρόλο, η παρουσία εκείνων που το παρήγαγαν δεν θεωρείται αντίστοιχα αναγκαία.

Αυτό ακριβώς είναι η «ουσιώδης αντίφαση» που γράφουμε στη δήλωσή μας “.