Β. Λύκος : Με διαχειριστικό τρικ το νερό από αγαθό γίνεται πανάκριβη υπηρεσία

Ο δρ. Ολοκληρωμένης Περιβαλλοντικής Διαχείρισης του Πανεπιστημίου Κρήτης και ανεξάρτητος Περιφερειακός Σύμβουλος Στερεάς Ελλάδας, με αφορμή το νομοσχέδιο που ψηφίζεται για το νερό αύριο στη Βουλή, μιλάει στον  98.4 για το πώς μέσα από διαχειριστικές μεθοδεύσεις, με πολτική επιλογή και τις “κερκόπορτες” σε αυτό να τις ανοίγουν συγκεκριμένες αιρετές Περιφέρειες της χώρας, έρχεται ταχύτατα η μετατροπή του νερού από δημόσιο αγαθό σε πανάκριβη υπηρεσία για τους απλούς καταναλωτές-δημότες. Όπως λέει το νομοσχέδιο που αύριο η κυβερνητική πλειοψηφία θα περάσει, συνιστά μια διαδικασία  με τρικ  ιδιωτικοποίησης του νερού, αφού οργανώνει τη σταδιακή μετατροπή του από δημόσιο και τοπικά διαχειριζόμενο κοινωνικό αγαθό σε συγκεντροποιημένο, εταιρικά οργανωμένο και οικονομικά αποτιμημένο αντικείμενο (εμπόρευμα) διαχείρισης. Η ουσία του σχεδίου βρίσκεται στη μεταφορά κρίσιμων αρμοδιοτήτων, δικτύων, υποδομών και περιουσιακών στοιχείων από τους δήμους, τις δημοτικές επιχειρήσεις ύδρευσης και τους οργανισμούς άρδευσης προς τις δύο εισηγμένες ανώνυμες εταιρείες, την ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ.

Πρόκειται για εταιρείες που, παρότι βρίσκονται υπό δημόσιο έλεγχο, λειτουργούν σύμφωνα με το εταιρικό δίκαιο, διαθέτουν ιδιώτες μετόχους, υπόκεινται στους κανόνες της κεφαλαιαγοράς και οφείλουν να λαμβάνουν υπόψη την οικονομική τους απόδοση. Επομένως, οι υδατικοί πόροι, τα δίκτυα, οι υποδομές και οι υπηρεσίες που συγκεντρώνονται στις δύο εισηγμένες εταιρείες, απομακρύνονται από τον τοπικό και δημοκρατικό έλεγχο και εντάσσονται σε ένα σύστημα εταιρικής αποτίμησης, τιμολόγησης και ανταποδοτικότητας.  Με το νέο μοντέλο απορροφώνται συγκεκριμένες δημοτικές υπηρεσίες ύδρευσης, ΔΕΥΑ, ΤΟΕΒ και ΓΟΕΒ, μεταφέρεται η διαχείριση δικτύων ύδρευσης και άρδευσης, συγκεντρώνονται περιουσιακά στοιχεία, εγκαταστάσεις και υποδομές, διευρύνεται αποφασιστικά η γεωγραφική και λειτουργική αρμοδιότητα των δύο εταιρειών. Το νερό παύει σταδιακά να αντιμετωπίζεται πρωτίστως ως κοινωνικό αγαθό και τοπική δημόσια υπηρεσία και εντάσσεται σε ένα ενιαίο εταιρικό μοντέλο διαχείρισης. Οι υποδομές, τα δίκτυα και οι υπηρεσίες μετατρέπονται σε στοιχεία ενεργητικού δύο εισηγμένων εταιρειών ή τίθενται υπό τη διαχειριστική τους εξουσία. Ακόμη και όταν η τυπική κυριότητα ορισμένων δικτύων παραμένει στους δήμους, η ουσιαστική εξουσία βρίσκεται στη διαχείριση,  ποιος αποφασίζει για τις επενδύσεις, τις επισκευές, τις προτεραιότητες, το κόστος και την τιμολόγηση.