Ρόδος: Παιδί με διαβήτη τύπου 1 κινδυνεύει να μείνει εκτός σχολείου λόγω γραφειοκρατίας – Η παρέμβαση του Ηλία Κονδύλη στο 98.4

Ο αναπληρωτής καθηγητής σε θέματα πολιτικής υγείας του Α.Π.Θ.  Ηλίας Κινδύλης, μίλησε στον 98.4 με αφορμή την επιστολή ακροάτριας από την Ρόδο, για την γραφειοκρατία αλλά και την ανυπαρξία νοσκομειακών βοηθών στα σχολεία για παδιά με αυτοάνοσα νοσήματα, για το πώς τελικά η αποσάρθρωση της δημόσιας υγείας , δεν σημαίνει μόνο διάλυση του Ε.Σ.Υ.  και μάλσιτα σε συνθήκες μετατροπής της οικονομίας ευρωπαϊκά σε οικονομία πολέμου, αλλά και διεύρυνσης των κοινωνικών ανισοτήτων με τις περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες και ανάγκες.

 

Αίσθηση προκάλεσε και η επιστολή της κ. Χρυσούλας από την Ρόδο , την οποία ο 98.4 δημοσιοποίησε :

 

———————————————-

–  Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Χρυσουλα Ζ….ύ

Κύριε Σαχίνη και  www.radio984  καλησπέρα.

Σας γράφω κατά καιρούς, τώρα σας γράφω για να σας γνωστοποιήσω το εξής και εσείς αν θέλετε κάνετε ρεπορτάζ.

Συγνώμη προκαταβολικά αν μακρυγορησω.

Πρώτη του Οκτώβρη, ο ανιψιός μου, 8 ετών, νοσηλεύτηκε και διαγνώστηκε με διαβήτη τύπου 1.

Εκεί στο Ηράκλειο, στα νοσοκομεία σας, ίσως να υπάρχει κάποιος παιδο- διαβητολογος, εδώ στην Ρόδο δεν υπάρχει. Έτσι ο αδερφός μου δεν μπορεί να έχει βεβαίωση για το νόσημα του παιδιού και να αιτηθεί σχολικού νοσοκόμου. Ξέρετε τι του λένε; Να πάει στην Αθήνα, να νοσηλευτεί το παιδί ξανά, για να πάρει αυτή την βεβαίωση. Και φυσικά στο σχολείο δεν αναλαμβάνουν την φοίτηση, χωρίς νοσοκόμος/ νοσοκόμα.

Δεν σας τα λέω αυτά για να κάνετε κάτι επί προσωπικού. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, που είναι βέβαια να έχει κάποιος τον κατάλληλο γνωστό, στην κατάλληλη θέση, θα κάνει ο ,τι χρειάζεται για το παιδί του.

Αναρωτιέμαι όμως τι γίνεται για τους ανθρώπους που δυσκολεύονται, η αδυνατούν να διαχειριστούν όλη αυτή την κατάσταση.

Αυτό δεν είναι απλή παράλειψη στο σύστημα. Είναι θεσμικό κενό, παράλογο που εγώ προσωπικά το θεωρώ και κακοποιητικό.

Σας επισυνάπτω ένα κείμενο που έγραψα με αφορμή όλο αυτό. Αν θέλετε το ανεβάζετε εσείς, χωρίς το όνομα μου. Εσείς ξέρετε ποια είμαι και όποτε θέλετε είμαι στην διάθεση σας, αν θέλετε να κάνετε ρεπορτάζ.

Σας ευχαριστώ πολύ.

Στην Ελλάδα του 2.0 και του γκοβ.τζι-αρ, συμβαίνουν τα παρακάτω. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, θέσεις, συνθήκες, είναι τυχαία (;) Όπου κι αν πάει ο νους σας, είναι στην ατομική σας ευθύνη.

Έστω ότι ζείτε σε μια μεγάλη Περιφερειακή πόλη της Ελλάδας, νησιωτική. Δεν μπορείτε να οδήγησετε να πάτε σε άλλη, πιο μεγάλη, με περισσότερες επιλογές. Χρησιμοποιήστε όποιο άλλο μέσο θέλετε, μπορείτε και κολυμπώντας αν η φυσική σας κατάσταση είναι καλή.

Το παιδί σας νοσηλεύεται με διάγνωση κάποιου αυτοάνοσου νοσήματος. Το προσωπικό του νοσοκομείου κάνει ο,τι καλύτερο μπορεί, αλλά γιατρός στην συγκεκριμένη ειδικότητα δεν υπάρχει. Έτσι οι άνθρωποι εκεί ακολουθούν ένα πρωτόκολλο, αλλά η εξατομικευμένη θεραπεία είναι μάλλον στο Ελλάδα 3.0

Για να ρυθμιστεί το παιδί και να βγει από το νοσοκομείο, μιλά ο εξειδικευμένος, ιδιώτης γιατρός, δίνει οδηγίες, και όλα καλά. Ευτυχώς σε αυτό το επίπεδο, η επικοινωνία λειτουργεί. Το ξέρεις ποιος/ποια είμαι εγώ, είναι απλά στίχοι από κάποιο τραγούδι.

Και τώρα αρχίζουν τα δύσκολα, στην πραγματικότητα, όπως σοφά λέει το γνωστό άσμα.

Το εξιτήριο, εφόσον δεν υπάρχει η συγκεκριμένη ειδικότητα στο νοσοκομείο, το θυμάστε ελπίζω, δεν δίνει βεβαίωση διάγνωσης. Έτσι οι γονείς δεν μπορούν να ζητήσουν από το σχολείο να αιτηθεί για σχολικό/ή νοσοκόμο/α. Χωρίς την φροντίδα αυτή, το σχολικό περιβάλλον δεν μπορεί να αναλάβει την ευθύνη της φοίτησης του παιδιού. Μπορεί να γελάτε, αλλά δεν είναι ανέκδοτο.

Αναρωτιέστε τι μπορεί να γίνει; Μα φυσικά να χάσει το παιδί την χρόνια στο σχολείο. Να παρατήσουν οι γονείς την δουλειά τους, να κρατήσουν το παιδί στο σπίτι και να το φροντίζουν. Τι όχι; Δεν είναι αυτή η λύση λέτε; Αν ναι, έχετε δίκιο. Υπάρχει και άλλη μία, πιο απλή.

Να ταξιδέψουν όλοι μαζί στην πρωτεύουσα, να νοσηλευτεί ξανά το παιδί για τον ίδιο λόγο που νοσηλεύτηκε, και τότε να πάρει βεβαίωση.

Τι όχι; Υπάρχει και άλλη λύση λέτε; Πιο απλή; Στην Ελλάδα του 2.0; Ποια; Να στείλει το νοσοκομείο μια βεβαίωση νοσηλείας μέσω μέιλ, σε κάποιο νοσοκομείο της πρωτεύουσας και να στείλουν ενδοϋπηρεσιακά την βεβαίωση αυτή; Όχι. Απλά όχι. Αυτό είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Γιατί; Γιατί δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα, τι δεν καταλαβαίνετε;

Και άντε και οι γονείς είναι λάρτζ και μπαίνουν στο αερόπλανο και πάνε και τα κάνουν όλα για αυτή την βεβαίωση. Το πότε θα βρουν ραντεβού με τον ειδικευμένο γιατρό δεν το ψάχνουμε. Για τη ροή της ιστορίας, το προσπερναμε.

Πιστεύετε ότι ο/η σχολικός/ ή νοσοκόμος/α, είναι έξω από το σχολείο; Θα σας μαλώσω, είστε πολύ ρομαντικοί άνθρωποι.

Η μετακίνηση σχολικών νοσοκόμων στην περιφέρεια, δεν είναι συμφέρουσα, στην πραγματικότητα δεν είναι βιώσιμη. Οι ανάγκες μπορεί να είναι για 30 θέσεις, η κάλυψη 5. Που καταλήγουμε;

Σας είπα από την αρχή, δεν με πιστέψατε. Στο σπίτι. Εκτός; Ναι; Τι σας πέρασε από το μυαλό; Μα βέβαια. Εκτός αν οι γονείς πληρώσουν ιδιωτικά, ώστε το παιδί τους να είναι ασφαλές, σε ένα “δωρεάν”, σχολικό περιβάλλον…

Καλό ε;

(Στην ιστορία σκόπιμα δεν συμπεριλαμβάνονται οι δυσκολίες σχετικές με την φαρμακευτική αγωγή. Εσείς μπορείτε να υποθέσετε και ότι ίσως δεν υπάρχουν)