Ν. Παπαδάκης: Αβεβαιότητα, ανισότητες και κρίση εμπιστοσύνης στο πολιτικό σύστημα

Οι κρίσεις δεν διαδέχονται απλώς η μία την άλλη, αλλά αλληλοτροφοδοτούνται, εντείνοντας την ανασφάλεια και περιορίζοντας την προοπτική για το μέλλον
Την αυξανόμενη αβεβαιότητα που βιώνουν οι πολίτες διεθνώς, υπό το βάρος των διαδοχικών κρίσεων, των πολεμικών συγκρούσεων, της ενεργειακής αστάθειας και των κοινωνικών ανισοτήτων, αναδεικνύει ο Νίκος Παπαδάκης Καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κρήτης μιλώντας στο Ράδιο 98.4.

Ο καθηγητής μιλά για τις διεθνείς ανακατατάξεις, την εργασιακή ανασφάλεια και την ανάγκη αλλαγής του μοντέλου κοινωνικής πολιτικής. Εξήγησε πως από την οικονομική κρίση του 2008 και την πανδημία έως τις σημερινές γεωπολιτικές εντάσεις, οι κρίσεις δεν διαδέχονται απλώς η μία την άλλη, αλλά αλληλοτροφοδοτούνται, εντείνοντας την ανασφάλεια και περιορίζοντας την προοπτική για το μέλλον.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στις επιπτώσεις του ψηφιακού μετασχηματισμού και της τεχνητής νοημοσύνης στην αγορά εργασίας, επισημαίνοντας ότι οι αλλαγές στο παραγωγικό μοντέλο ενδέχεται να οδηγήσουν σε απώλεια θέσεων εργασίας και διεύρυνση της επισφάλειας. Παράλληλα, στάθηκε στη συγκέντρωση πλούτου και εξουσίας σε λίγους μεγάλους τεχνολογικούς ομίλους.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η συσσώρευση αυτών των προβλημάτων υπονομεύει την κοινωνική συνοχή και ενισχύει τη δυσπιστία απέναντι στα πολιτικά κόμματα και τους θεσμούς. Σε αυτό το περιβάλλον, η άνοδος της ακροδεξιάς συνδέεται, όπως σημείωσε, με την αξιοποίηση του φόβου και την αδυναμία των παραδοσιακών πολιτικών δυνάμεων να ανταποκριθούν στις αγωνίες των πολιτών.

Ερωτηθείς για τις ευθύνες των κοινωνιών και των πολιτικών ηγεσιών, υπογράμμισε ότι η ευθύνη των πολιτών δεν είναι ισοδύναμη με εκείνη όσων ασκούν εξουσία και διαμορφώνουν πολιτικές. Τόνισε, παράλληλα, ότι η αναγνώριση των λαθών από τους πολιτικούς πρέπει να συνοδεύεται από ουσιαστική αλλαγή πολιτικής και όχι να περιορίζεται σε δηλώσεις.
Ως αναγκαία διέξοδο περιέγραψε την αλλαγή του μείγματος πολιτικής στην Ευρώπη, με έμφαση σε μια ενεργητική και στοχευμένη κοινωνική πολιτική, ικανή να αντιμετωπίσει τις ανισότητες και να ενισχύσει την αναδιανομή. Εκτίμησε, τέλος, ότι η αυξανόμενη κοινωνική πίεση και η συνειδητοποίηση της κρίσης από μέρος του πολιτικού συστήματος μπορούν να λειτουργήσουν ως παράγοντες αλλαγής.