Έκοψαν τα σχολικά γεύματα από τα Δημοτικά και το Ειδικό Σχολείο στο Αρκαλοχώρι

Θύελλα αντιδράσεων: «Μας θεωρούν παιδιά ενός κατώτερου Θεού» λέει ο Κώστας Γκαντάτσιος -«Δεν ζητάμε προνόμια, ζητάμε το αυτονόητο», τονίζει ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων
Πέντε χρόνια μετά τον καταστροφικό σεισμό στο Αρκαλοχώρι, τα παιδιά των Δημοτικών και του Ειδικού Σχολείου παραμένουν σε κοντέινερ κι εξαιρούνται από το πρόγραμμα των σχολικών γευμάτων, ξεχασμένα από την Πολιτεία.
«Μας αντιμετωπίζουν σαν ανθρώπους ενός κατώτερου Θεού. Ούτε ως κουτσομπολιό δεν κυκλοφορούν τα προβλήματα του Αρκαλοχωρίου στους διαδρόμους των υπουργείων», λέει με πικρία στο Ράδιο 98.4 ο πρόεδρος του Συλλόγου Σεισμόπληκτων «Η Ελπίδα» Κώστας Γκαντάτσιος, ενώ στους ίδιους τόνους κινούνται κι οι γονείς, με το Σύλλογο Γονέων του 1ου Δημοτικού να αποστέλλει επιστολή διαμαρτυρίας τόσο στο Υπουργείο όσο και στην Α/θμια εκπαίδευση. Αναφέρθηκε στα περίπου 15 παιδιά του Ειδικού Σχολείου, τα οποία επίσης δεν λαμβάνουν γεύματα, ενώ, όπως σημείωσε, τα Δημοτικά Σχολεία Θραψανού και Καστελλίου έχουν ενταχθεί στο πρόγραμμα.
«Φαίνεται, κυρία Ζαχαράκη, θεωρεί ότι είμαστε αρκετά πλούσιοι», σχολίασε με εμφανή ειρωνεία, διερωτώμενος από πού αντλεί το Υπουργείο τα στοιχεία με βάση τα οποία αποφασίζεται ποιες σχολικές μονάδες θα ενταχθούν στο πρόγραμμα, αμφισβητώντας ευθέως την επάρκεια της ενημέρωσης των αρμόδιων υπηρεσιών για την πραγματική κατάσταση στην περιοχή, σημειώνοντας ότι ακόμη και στελέχη της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου δεν γνώριζαν πως μαθητές εξακολουθούν να κάνουν μάθημα σε κοντέινερ. Παράλληλα έθεσε ένα ερώτημα που δύσκολα μπορεί να προσπεραστεί: «Πώς είναι δυνατόν να προστίθενται νέα σχολεία στο πρόγραμμα στην Κρήτη, τρία στο Ηράκλειο και δύο στο Τυμπάκι, αλλά να μην υπάρχει θέση για τα σχολεία του σεισμόπληκτου Αρκαλοχωρίου;»
Είπε πως περίπου 700 μαθητές εξακολουθούν να φοιτούν σε προσωρινές εγκαταστάσεις και κοντέινερ, ενώ ήδη μια ολόκληρη σχολική γενιά έχει περάσει από αυτές τις συνθήκες.
Ο πρόεδρος της «Ελπίδας» έθεσε με έντονο τρόπο το ζήτημα της αποκατάστασης των σχολικών κτιρίων, υπογραμμίζοντας ότι δεν αρκούν οι εξαγγελίες και οι επιμέρους αναφορές σε χρηματοδοτήσεις. Έφερε ως παράδειγμα τη μελέτη για το Γυμνάσιο, για την οποία το κόστος ανέρχεται σε 12,5 εκατομμύρια ευρώ, διερωτώμενος πώς μπορεί ένας δήμος να εξασφαλίσει τέτοιους πόρους για την κατασκευή των σχολείων. Αναφέρθηκε στο 1ο Δημοτικό Σχολείο και στο Δημοτικό Σχολείο Θραψανού, για το οποίο έχει αναφερθεί εξασφαλισμένο κονδύλι περίπου 1,5 εκατομμυρίου ευρώ, θέτοντας το ζήτημα της συνολικής χρηματοδότησης που απαιτείται για την αποκατάσταση των σχολικών υποδομών.
Η κριτική του προς την Πολιτεία ήταν σαφής: «Δεν μπορεί να μεταφέρονται στους δήμους οι ευθύνες για την κατασκευή και τη συντήρηση σχολείων χωρίς να διασφαλίζονται οι αντίστοιχοι οικονομικοί πόροι». Αυτό που ζητά, όπως είπε, είναι ένα σαφές χρονοδιάγραμμα αποκατάστασης των σχολείων και εξασφαλισμένη χρηματοδότηση. Μια ολοκληρωμένη παρέμβαση της Πολιτείας, αντίστοιχη με άλλες χρηματοδοτήσεις που ανακοινώνονται για αποκαταστάσεις δημόσιων κτιρίων.
«Ούτε ως κουτσομπολιό δεν κυκλοφορούν τα προβλήματά μας στους διαδρόμους των υπουργείων»

Η πιο χαρακτηριστική στιγμή της παρέμβασής του ήρθε όταν η συζήτηση επεκτάθηκε στη συνολική αντιμετώπιση του Αρκαλοχωρίου από την κεντρική διοίκηση.

Κατά τον ίδιο το ζήτημα είναι ευρύτερο και αφορά συνολικά την αντιμετώπιση μιας περιοχής που εξακολουθεί να μετρά τις πληγές της, χωρίς να έχει καταφέρει να επιστρέψει στην κανονικότητα. Μίλησε για οργή και αγανάκτηση, επισημαίνοντας ότι οι κάτοικοι βιώνουν εδώ και πέντε χρόνια έναν διαρκή αποκλεισμό, όχι μόνο από εκπαιδευτικές παροχές, αλλά και από προγράμματα στήριξης επιχειρήσεων, χρηματοδοτήσεις και δράσεις αποκατάστασης και ανάπτυξης.

Ο Κώστας Γκαντάτσιος περιέγραψε μια κοινωνία που αισθάνεται ότι αντιμετωπίζεται ως περιοχή δεύτερης κατηγορίας, σαν να μην έχει πληγεί από έναν καταστροφικό σεισμό και σαν να έχουν ήδη λυθεί όλα τα προβλήματά της.  Έφερε στο προσκήνιο το σύνολο των εκκρεμοτήτων που εξακολουθούν να βαραίνουν την περιοχή: επιχειρήσεις που αγωνίζονται να επιβιώσουν, σπίτια που δεν έχουν αποκατασταθεί, καθυστερήσεις στις διαδικασίες αποκατάστασης, χρηματοδοτήσεις που δεν επαρκούν και κάτοικοι που αναγκάστηκαν να φύγουν από τον τόπο τους επειδή δεν μπορούσαν να επισκευάσουν ή να κατοικήσουν ξανά τα σπίτια τους.

Έκανε λόγο για πληθυσμιακή αιμορραγία, απώλεια περίπου 3.500 κατοίκων, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την τοπική οικονομία, την επιχειρηματικότητα και τα έσοδα του δήμου.
Παράλληλα, αναφέρθηκε σε πλειστηριασμούς, στις χρονοβόρες διαδικασίες αποκατάστασης των σπιτιών και στις οικογένειες που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το Αρκαλοχώρι, καθώς οι κατοικίες τους δεν μπορούσαν να επισκευαστούν ή να επανακατοικηθούν.

«Θα δείτε τα κουφάρια δύο σχολείων να στέκουν πάνω από τα κεφάλια μας, στο κέντρο της πλατείας του Αρκαλοχωρίου. Θα δείτε σπίτια που δεν έχουν κατεδαφιστεί ακόμη, με προσόψεις καλυμμένες με πανιά και δίχτυα», περιέγραψε, δίνοντας μια εικόνα που, πέντε χρόνια μετά τον σεισμό, παραμένει οδυνηρή.

Και το ερώτημα που έθεσε είναι αμείλικτο: Πώς μπορεί μια Πολιτεία να ισχυρίζεται ότι στέκεται δίπλα στον πολίτη και προστατεύει τον πληγέντα, όταν η καθημερινότητα μιας ολόκληρης κοινωνίας εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται από τέτοιες εκκρεμότητες;

«Να εντάσσονται οι πληγείσες περιοχές σε όλα τα προγράμματα»

Ο Κώστας Γκαντάτσιος επανέφερε και ένα πάγιο αίτημα του Συλλόγου Σεισμόπληκτων «Η Ελπίδα»: «Οι περιοχές που έχουν πληγεί από φυσικές καταστροφές να έχουν ουσιαστική και κατά προτεραιότητα πρόσβαση στα προγράμματα των υπουργείων. Είτε πρόκειται για ενισχύσεις επιχειρήσεων, είτε για απαλλαγές από τον ΕΝΦΙΑ, είτε για επιπλέον μοριοδότηση σε αναπτυξιακά προγράμματα, είτε για δράσεις κοινωνικής και στεγαστικής στήριξης».

Στη συζήτηση τέθηκαν και οι εξαγγελίες για την κοινωνική κατοικία, τη δημιουργία 2.400 κατοικιών με χαμηλά ενοίκια και τα νέα μέτρα επισιτιστικής βοήθειας, με ενισχύσεις που, σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν, μπορούν να φτάσουν έως και τα 1.000 ευρώ πριν από τα Χριστούγεννα.

Η αντίθεση που ανέδειξε ο πρόεδρος της «Ελπίδας» ήταν σαφής: Η Πολιτεία σχεδιάζει νέα προγράμματα κοινωνικής και οικονομικής στήριξης, την ώρα που μια περιοχή η οποία έχει υποστεί τεράστιο πλήγμα εξακολουθεί να διεκδικεί ακόμη και τη στοιχειώδη ένταξή της σε αντίστοιχες δράσεις.

«Πέντε χρόνια μετά, το Αρκαλοχώρι εξακολουθεί να περιμένει. Το Αρκαλοχώρι δεν ζητά ειδική μεταχείριση. Ζητά να μην αντιμετωπίζεται ως μια περιοχή που μπορεί να περιμένει επ’ αόριστον». Και η Πολιτεία οφείλει πλέον να απαντήσει με συγκεκριμένες αποφάσεις, χρονοδιαγράμματα και εξασφαλισμένους πόρους. Γιατί πέντε χρόνια μετά, οι σεισμόπληκτοι δεν μπορούν να ζουν με υποσχέσεις, ούτε τα παιδιά να μεγαλώνουν σε κοντέινερ περιμένοντας να αποκατασταθεί το αυτονόητο.