Δ. Λυρίτσης : Η απόφαση του Αρείου Πάγου για τα κόκκινα δάνεια δεν είναι προς διαβούλευση

Το μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών και από τους νομικούς που παραστάθηκε στην δίκη  και την απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, ο κ. Δημήτρης  Λυρίτσης, μιλώντας στον 98.4 εξήγησε γιατί   η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου δεν εξέδωσε γνωμοδότηση προς διαβούλευση με τους servicers και τα funds. Εξέδωσε δικαστική απόφαση. Και η απόφαση είναι απολύτως σαφής, ο νόμιμος τρόπος εκτοκισμού των αποφάσεων του ν. 3869/2010 είναι επί της μηνιαίας δόσης και όχι επί του συνολικού κεφαλαίου. Ως εκ τούτου, η δήλωση του Υπουργείου Οικονομικών, ότι «οι υπηρεσίες του ΥΠΟΙΚ μελετούν την απόφαση, δεν παράγει αυτόματα αποτελέσματα για το σύνολο. Διεκδικούμε την ισορροπία: από τη μια η προστασία των πολιτών και από την άλλη η ευστάθεια του συστήματος και η προστασία του δημοσίου συμφέροντος. Θα αναζητηθεί η χρυσή τομή ανάμεσα στα δύο και αναλόγως θα κρίνουμε την παρέμβασή μας», δεν έχει καμία βάση. Όπως λέει ο κ. Λυρίτσης, δεν υπάρχει εδώ καμία «χρυσή τομή» να αναζητηθεί. Δεν υπάρχει ισορροπία ανάμεσα στη νομιμότητα και στην παραβίασή της. Δεν υπάρχει ενδιάμεση λύση ανάμεσα σε μια καθαρή απόφαση της Πλήρους Ολομέλειας του Αρείου Πάγου και στην προσπάθεια των πιστωτών να περιορίσουν τις συνέπειές της. Η κυβέρνηση καλείται να εγγυηθεί την πλήρη, καθολική και άμεση εφαρμογή της και όχι να προστατεύσει τα funds από μια δυσμενή γι’ αυτά δικαστική κρίση.

Αναρωτήθηκε μάλιστα,  πού ήταν η αγωνία για «ισορροπία» όταν οι δανειολήπτες πρόσφατα ηττήθηκαν στην Ολομέλεια του Αρείου Πάγου για τη νομιμοποίηση των funds και των servicers να διενεργούν πλειστηριασμούς με βάση τον νόμο του 2003 για τις τιτλοποιήσεις; Πού ήταν τότε η ανάγκη προστασίας των πολιτών; Πού ήταν τότε το δημόσιο συμφέρον; Πού ήταν τότε η «χρυσή τομή»; Τότε η κυβέρνηση στάθηκε αταλάντευτα στην πλευρά των funds. Τους έδωσε θεσμική κάλυψη, τους άνοιξε τον δρόμο των πλειστηριασμών, τους προστάτευσε πολιτικά και νομοθετικά. Τώρα που τα funds έχασαν κατά κράτος στην Ολομέλεια, ο Υπουργός εμφανίζεται ως προστάτης ενός συστήματος που ζητά να μην εφαρμόσει πλήρως μια απόφαση που δεν το συμφέρει.