Κώστας Δημητριάδης : Κοινωνίες σε εποχή τεχνοφεουδαρχίας, δημοκρατορίας και αλγορίθμων του AI

Ο Κώστας Δημητριάδης, Δρ. του Πανεπιστήμιου Μάντσεστερ, Ηλεκτρολόγος Μηχανικός-Μηχανικός Η/Υ, μέλος της οργανωτικής επιτροπής του διαρκούς συνεδρίου για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας στην τροχιά του -21ου αιώνα, μιλάει στον 98.4 για το πώς στην εποχή της τεχνολογικής επανάστασης, εμφανίζεται το λεγόμενο λογισμικό της εξουσίας και μάλιστα από αδιαφανείς μηχανισμούς ελέγχου στα χέρια ολίγων ιδιοκτητών παγκόσμιων πλατφορμών συλλογής δεδομένων , κρατών, κοινωνιών και ατομικά των ανθρώπων και ο άνθρωπος ως “αναλώσιμο hardware”

.Η νέα δεολογία της εξουσίας δεν επιτίθεται στη πολιτική και κοινωνική συμμετοχή και παραγωγή αποφάσεων μέσα από αντιθέσεις, αλλά ευθέως – την παρουσιάζει ως ξεπερασμένη τεχνολογία. Κάτι σαν παλιό λειτουργικό σύστημα που χρειάζεται επειγόντως update. Δε μιλούν για κατάργηση δικαιωμάτων. Μιλούν για “αποτελεσματικότητα”. Δε μιλούν για έλεγχο. Μιλούν για “έξυπνη διακυβέρνηση”.

Δε μιλούν για χειραγώγηση. Μιλούν για “δεδομένα”. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για τη μεγαλύτερη αποπολιτικοποίηση που έχει γνωρίσει η μεταπολεμική κυρίως Δύση : η σύγκρουση μετατρέπεται σε στατιστικό θόρυβο και η κοινωνία σε dataset. Μεγάλα συστήματα Τεχνητής Νοημοσύνης προβλέπουν οικονομικές συμπεριφορές, κοινωνικές αντιδράσεις, ακόμα και πιθανά ξεσπάσματα δυσαρέσκειας. Η πολιτική μετατρέπεται σε management κινδύνου. Δε χρειάζεται να ακούσεις τον πολίτη αν μπορείς να τον προγραμματίσεις. Οι κρίσιμες αποφάσεις έχουν ήδη ληφθεί σε server farms, συμβούλια ειδικών και αλγοριθμικά μοντέλα που κανείς δεν ψήφισε. 1. Η βία είναι τρομακτική – αν και όχι πρωτογενώς σωματική. Ακραία επιβολή ευθέως ανάλογη της κατάργησης της πολιτικής .

Η κυριαρχία της “μηχανής”, είναι η μπροστινή όψη ενός ιεραρχικότατου απανθρωποποιητικού καταμερισμού εργασίας. Νομίζω ότι έχει απελευθερωτική σημασία να προσθέτουμε ότι η ουσία βρίσκεται σ αυτό το νέο είδος των κοινωνικών σχέσεων που επιβάλλονται με κρύφιους τρόπους. Και οι πρωτοφανείς δυνατότητες να εμφανίζονται αυτές σαν (αποπροσωποποιημένες) δήθεν “αντικειμενικές” σχέσεις μεταξύ πραγμάτων. Μίλησε για την “ψηφιοποίηση” του ελληνικού κράτους – επιπλέον του αλλοτριωτικού της χαρακτήρα , εδώ έχουμε και έξτρα εκφάνσεις ως “χώρα πείραμα” από τα μνημονιακά ήδη χρόνια : Ψηφιοποίηση των τεράστιων διοικητικών αμαρτιών της ελληνικής διοίκησης. Ιδιωτικοποίηση των κρατικών λειτουργιών και μετακύλιση του κόστους στον πολίτη.

Πολύ δυσμενέστεροι όροι της σχέσης κράτους/τραπεζών με τους πολίτες σε βάρος τους. Επιπλέον γέννηση “φεουδαρχικών” σχέσεων τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ γύρω από τη νομή των δεδομένων που αφορούν την κατανομή πόρων (της γης, των πάσης φύσεως επιδοτήσεων κλπ). Απίστευτη, σκανδαλώδης χρήση των κοινωνικών δεδομένων (data). Η Ελλάδα “πρωτοπορεί” λόγω του ειδικού ημιαποικιακού καθεστώτος αφήνοντας έκθετα προς ληστρική εκμετάλλευση κρίσιμα κοινωνικά δεδομένα.