Συνταξιοδοτικό: Η μεγάλη έξοδος πριν αλλάξουν πάλι οι κανόνες

Αυτή τη φορά οι αριθμοί λένε κάτι περισσότερο από μια απλή στατιστική αύξηση
Περισσότερες από 110.000 αιτήσεις συνταξιοδότησης στο πρώτο εξάμηνο του έτους. Ένα κύμα εξόδου που, αν συνεχιστεί ο ίδιος ρυθμός, μπορεί να ξεπεράσει ακόμη και τα ιστορικά υψηλά προηγούμενων ετών, με το να μην είναι μόνο αριθμητικό αλλά γιατί βιάζονται, όπως λέει ο Νίκος Μετζίνης Πρόεδρος της Ένωσης Πολιτικών Συνταξιούχων Ηρακλείου στο Ράδιο 98.4

Γιατί σε μια χώρα όπου όλοι μιλούν για την ανάγκη να παραμείνουν περισσότεροι άνθρωποι στην αγορά εργασίας, ένα μεγάλο κομμάτι των εργαζομένων φαίνεται να κοιτάζει προς την έξοδο. Όχι απαραίτητα επειδή κουράστηκε μόνο. Αλλά επειδή δεν είναι βέβαιο τι θα βρει αν περιμένει.

Ο Νίκος Μετζίνης περιέγραψε μια πραγματικότητα που δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί: ένα ασφαλιστικό σύστημα που άλλαξε πολλές φορές, εργαζόμενους που φοβούνται νέες ανατροπές, υπηρεσίες που λειτουργούν με λιγότερο προσωπικό και πολίτες που χρειάζονται… ειδικό για να καταλάβουν τι δικαιούνται.
Κάπου εδώ βρίσκεται και η μεγάλη αντίφαση. Η Πολιτεία ζητά από τους εργαζόμενους να εμπιστευτούν το ασφαλιστικό σύστημα, την ώρα που το ίδιο το σύστημα έχει περάσει από τόσες αλλαγές ώστε πολλοί ασφαλισμένοι προτιμούν να κατοχυρώσουν ό,τι μπορούν πριν ανοίξει ένας ακόμη κύκλος μεταρρυθμίσεων.

Σχεδόν μία στις δύο αιτήσεις συνοδεύεται από αναγνώριση πλασματικών ετών, καθώς χιλιάδες ασφαλισμένοι προσπαθούν να συμπληρώσουν τις προϋποθέσεις για πλήρη σύνταξη. Την ίδια στιγμή, οι καθυστερήσεις σε σύνθετες περιπτώσεις εξακολουθούν να ταλαιπωρούν πολίτες που έχουν εργαστεί επί δεκαετίες.
Και η πιο δύσκολη εξίσωση είναι μπροστά: οι έμπειροι εργαζόμενοι αποχωρούν, οι υπηρεσίες αδειάζουν, αλλά η αναπλήρωση δεν γίνεται πάντα με τον ίδιο ρυθμό.
Το πρόβλημα, όπως σωστά επισημαίνεται, δεν είναι οι άνθρωποι που φεύγουν. Είναι ένα κράτος που επί χρόνια έκανε το ασφαλιστικό τόσο περίπλοκο, ώστε σήμερα ο εργαζόμενος να αντιμετωπίζει τη σύνταξη όχι ως φυσική συνέχεια της εργασίας του, αλλά σαν αγώνα δρόμου για να προλάβει τις επόμενες αποφάσεις.
Και αυτό ίσως είναι το μεγαλύτερο έλλειμμα: όχι μόνο οι εισφορές και οι αριθμοί, αλλά η χαμένη εμπιστοσύνη.